een eerste gebed

You want the easy answer? Go Jesus, go Allah, go Atheist. I am a Jew. My obligation is to wrestle, is to engage. It’s not a simply blindly belief.

Een quote uit aflevering 1, seizoen 8, van de serie Weeds door Jenji Kohan

 

Volgens Shadreck, de Malawische vriend waarmee ik in Malawi projecten probeer te organiseren, zie ik er Joods uit. Goed ja, ik heb bruin haar en een grote neus. Maar toen hij op een ander moment suggereerde dat ik eens een onderzoek naar mijn voorouders moest doen, omdat hij dacht dat ik mijn roots misschien in “one of the ten lost tribes” lagen, had ik geen flauw idee wat hij daarmee wou zeggen. Mijn laatste rechtstreekse link met joden, behalve het gegeven dat mijn papa mij soms lokjood noemt, is toen mijn vriend een paar maanden geleden een droom had waarin ik letterlijk zei “pas maar op, want ik ben zevenduizend joden”.

Ik kan de oplossing niet aanvaarden als ik de weg er naartoe niet zelf gevonden heb.

Het besef dat gegevens voortdurend veranderen, dat een gevonden oplossing uit het verleden niet noodzakelijk tijdloos is en dat de toewijding om naar een hernieuwde oplossing te zoeken verloren kan gaan (vanuit de overtuiging dat de Waarheid te reduceren valt tot één concept of één getal en vanuit het besef dat ik die overtuiging telkens opnieuw overboord gooi omdat ik duizend bloemen wil laten bloeien) kalmeert mijn onrust.

Hoe langer ik er mee bezig ben, hoe moeilijker ik ontwikkelingssamenwerking begin te vinden. Als je de moed vindt om in te grijpen in iemand anders zijn werkelijkheid, en als je tegelijkertijd ook nog eerlijk met jezelf bent, dan weet je dat de kans bestaat dat je keihard op je gezicht gaat en je anderen in je val meesleurt.

Zolang mensen gewapend zijn om zich te verdedigen tegen mijn hoogdravende woorden, vind ik het niet erg dat de kans bestaat dat ze meevallen.

De situatie ligt anders ten opzichten van mensen die nooit naar school zijn geweest en die mij op de kop toe toegelaten hebben in het diepst van hun identiteit door mij te initiëren in hun culturele Chewa-tribe. Het gevolg in de praktijk is hallucinant. In het dorp word ik behandeld met het hoogste respect, het statuut van de belangrijkste Chief. Natuurlijk voelde ik me initieel erg vereerd en begeerd, maar eigenlijk verontrust het mij steeds meer en meer omdat ik nog zo jong en onervaren ben. Met de dorpelingen kan ik door hun gebrek aan basiseducatie niet over cultureel beleid discussiëren. Met mijn Malawische partner kan ik ook niet tot in de diepte over cultureel beleid discussiëren omdat hij zich vanuit Christelijke overtuigingen van traditioneel culturele geloofsovertuigingen distantieert.

Met een volle maag kan zo’n zwaar verantwoordelijkheidsgevoel me wel behoorlijk wat angst inboezemen.

Maar angst is een slechte raadgeefster.

Daarom zou ik het wel appreciëren mochten jullie me mee helpen nadenken over “cultureel beleid”.

Misschien moet ik in de eerste plaats niet ingrijpen in een cultuur die niet de mijne is. Maar wat dan met de samen tot stand gebrachte verwachting die de mensen daar van mij hebben? Die ik van mezelf heb?

Misschien zit ik net in een interessante pionierspositie en moet ik me gewoon omringen met de juiste mensen om de uitdaging tezamen aan te gaan. In, buiten, of op de rand van de bestaande structuren?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s